Welcome BacK

posted on 19 Sep 2015 20:24 by youuue

posted on 25 Apr 2015 01:48 by youuue

 

เมื่อมองย้อนจาก ครั้งล่าสุดที่โพสไว้  โห เมษาเลยหรอ  เราพลาดอะไรไปนะ

 

The Script Live in Bangkok 2015

 

http://www.thaiticketmajor.com/concert/images/the-script-2015/poster.jpg

 

เริ่มด้วย  พฤษภาคม กับคอนเสริต  เดอะสคริป  ไลฟ์ อิน แบงคอค  เป็นการเดินทางระยะไกล??  ครั้งแรกของปีนี้ แม้จะเหยียบเข้า กลางปี

 

แล้วก็เถอะ ข้าน้อยรู้จักเพลงของวงนี้ครั้งแรกผ่านทางช่องวิทยุของ มาเลเซีย(บ้านติดๆชายแดนของมีข้อดีงี้ละขอรับ) เพลงนั้นคือ  Nothing

 

ฟังครั้งแรก   กับประโยคที่ว่า  "I got Nothing"   และค้นหาเนื้อเพลง เอาจริงๆ ไม่ได้สนใจคนที่ร้องด้วยซ้ำว่าเป็นใคร  ๕๕๕ 

 

เพลงต่อมาคือ  "If you could see me now"  นั่น ทำห้ข้าน้อย หันมาสนใจ ติดตามวงนี้เข้าจริงๆ  แล้วของขวัญทำงานครบ หกเดือน

 

ก็คือ  คอนเสริสนี้  ข้าน้อยรู้จักและพอร้องคลอตามได้จริงๆแค่  สามเพลงมั้ง +man who can't be moved  แต่ก็ ซื้อบัตรไปแล้วอ่านะ

 

อาจเพราะไม่เคบดูคอนเสริตของวงต่างประเทศมาก่อน ข้านน้อยคงไม่สามารถ  เปรียบเทียบใดๆได้ แต่บอกได้ว่า คอนข้าง ประทับใจมาก

 

 

 

ของแถมจากคอนเสริตครั้งนี้  คือการเจอมิตรเก่า ครั้งล่าสุดที่เจอกัน คือการฝึกงานที่เชียงราย เป็นการพกันในรอบ เกือบๆ  6 ปี โดยรูปลักษณ์

 

แน่นอนว่าเพื่อนคนนี้ดู แก่ขึ้น อาจเพราะภาระ การทำงานที่ ล้มลุกคลุกคลานมาหลายครั้ง กว่าจะคงตัว ชีวิตมนุษย์เงินเดือน ในเมื่องกรุง

 

เมืองใหญ่ แสงสี แต่กลับเหงาอย่างไม่น่าเชื่อ คอนโดที่มิตรข้าน้อยอยู่ มันแค่ เศษ 2 ส่วน 3 ที่ ข้าน้อยอยู่ด้วยซ้ำ ในขณะที่ราคา

 

ทะลุเท่าตัวกับห้องที่ข้าน้อยเช่าอยู่  บานหน้าต่างหัวนอน  บ่งบอกความอ้างว้างของคนอาศัยได้อย่างดี มิตรของข้าพเจ้าคนนี้ เคย

 

เป็นคนที่ร่าเริง ดูอ่อนเยาว์กว่าอายุจริง ยิ้มง่าย มองโลกที่  สวยกว่านี้  หนุ่มชาวเหนือ มองที่มันเคยมอง ตอนนั้นกับตอนนี้ ดูต่างกัน

 

สังคมเมือง กำลังลบเลือนตัวตน มิตรคนนี้ของข้าน้อยไป   เรา นั่งคุยเรื่องเก่า ดื่มกิน พูดถึงวีรกรรมที่ผ่านมา และสิ่งที่ตั้งใจจะทำ

 

ต่อไป สร้างครอบครัว บนอนาคตที่ไม่แน่นอน บอกเล่าถึง ความฝัน ตอนเป็นเด็ก เราเร่งโตเป็นผู้ใหญ่ เพราะเราเข้าใจว่านั่น คือ อิสระ

 

แต่เมื่อเราตอนขึ้น เรารู้ การเป็นผู้ใหญ่ ไม่ใช่ อิสระ มันคือภาระการรับผิดชอบต่อ ตัวเอง และครอบครัว เรียนรู้ว่า

 

การยืนบนลำแข้งตัวเองมันยาก น่าทึ่งเหลือเกินที่ผู้ปกครองเราสามารถเลี้ยงเรามาได้ถึงขนาดนี้ เงินทุกบาท คิดแล้วคิดอีก

 

และก็อดเปรยถึงข้าน้อยไม่ได้ ว่าข้าน้อย น่าอิจฉา ยังดูอิสระ เหมือนวันแรกที่เจอกัน แต่เปล่าเลยเพื่อนยาก

 

ข้าน้อยแค่ คนที่เอาแต่จตัวเองมากไปหน่อยเท่านั้นเอง

 

 

การเดินทางเริ่มต้นจากขึ้นบนท้องฟ้า

 

 

จรดรันเวย์ ขึ้นสี่ล้อ ต่อ สองเท้า ตามด้วยสอง ล้อ ขึ้นรถเมย์ ลงใต้ดิน และ กลับกับรถจักร

 

เป็นอะไรที่สมใจ เพราะข้าน้อยไม่เคย ขึ้นเครื่องบิน และเดินทางด้วยรถไฟมากก่อน มันคุ้มสุดๆ

 

 

 

 

 

 เมื่อมีก้าวแรก ย่อมตามมาเรื่อยๆ  ก้าวที่สอง  สาม  แล้ว ข้าน้อยจะมาต่อในรอบหน้านะขอรับ

 

ชีวิต  สำหรับข้าน้อย มันสั้น ไม่แน่นอน และ จงเจิดจรัส

 

 

 

 

และบอกเลยว่า  เจ้านี่ อร่อยสุดๆ  หรือข้าน้อยหิวก็ไม่แน่ใจ

 

 

 

Live  OR Alive   

รักษาสุขภาพด้วยนะขอรับ

รักและห่วงใยเสมอ

youuue

 

 

Recommend